Het is het film kijken van de moderne tijd: 3D, ofwel driedimensionale film.
3D films zijn ongekend populair bij de bioscoopbezoekers. In de afgelopen maanden waren vier uitgebrachte 3D-films verantwoordelijk voor maar liefst een derde deel van de kaartverkoop van in totaal 127 uitgekomen filmproducties. Het zijn Clash of the Titans, How to Train Your Dragon, Alice in Wonderland en Avatar. Zij brachten samen 1,2 miljard dollar aan bioscoopkaartjes op.

Het verschil tussen tweedimensionale en driedimensionale film is te vergelijken met het verschil tussen een bouwtekening en een maquette. Bij de bouwtekening heb je alleen de (tweedimensionale) tekening van een gebouw, de plattegrond. Terwijl je bij een driedimensionale maquette, een op schaal nagebouwd model van het gebouw, echt van alle kanten naar het pand kunt kijken. Je ziet de relatieve hoogte en diepte, en je kunt door de ramen heen kijken.

Datzelfde effect wordt ook bereikt met de digitale technologie die in 3D films wordt gebruikt. Wie naar een 3D-film kijkt, weet af en toe bijna niet wat hij meemaakt, zo levensecht is het. Je kunt de acteurs bijna aanraken, kinderen staan op en grijpen verbaasd omhoog; is het echt of niet?
Je lijkt in een andere wereld terecht te komen, veel meer nog dan bij 'gewone' films. Om 3D-films te kunnen bekijken heb je wel een speciale bril nodig, maar die zijn tegenwoordig heel comfortabel.

Vanwege het grote succes, zijn er al bedrijven die gewone films driedimensionaal kunnen maken. Zo was de film 'G-force', aanvankelijk een gewone animatiefilm, toch in drie dimensies in de bioscoop te zien. En de techniek schept ook perspectieven voor oudere films: er zijn al gedeeltes van 'Grease' en 'Singin' in the Rain' gedimensionaliseerd. Dus wie weet wat ons nog te wachten staat!